keder....

gönlü demini almışlara ithaf olunur...:)

resim de mi yasak...:)

love...

yola vurmak lazım kendini bazen.

sebebi olmadan...

öylesine..

bunu yapabilen özgürdür..!

..

.

narin..

yaşamın yorgun izleri...

keder...

ana....

sükut...

başımda deli bulutlar....

karalamaca...

marmara ereğlisi.

günbatımı...

Gariptir... İnsanın seçtiklerinden çok, seçmedikleri kavramlar belirliyor kaderini...

ve bu seçmediklerini düzene koymakla geçirir ömrünü.

ve bir hesap günü var ise eğer, cebinde seçmediklerinin karmaşık bedeli vardır..

Burası değil olmak istediğim yer. Gideceğim yer de değil kalmak istediğim.. göçebedir yüreğim... göçebe bir kavmin neslindenim, bu sebeptendir hep uzaklara, uzaklara bakmalarım...!

Hayat ne verir ki insana içi boş bir zaman ve bir ömür boyu içini doldurma çabasından başka...

Bir gün....

Sonsuz zerrelere bölünecek beden... elbette..

Kaybolup gideceğiz belki bir yağmurun damlasında...

Belki bir çiçeğin dallarına yaprak... belki bir patikaya toprak...belki bir kelebeğe kanat..

Kimbilir... belki bir sevgilinin dudağına tat... çaya şeker...

Bir kahveye köpük....bir ateşe kül...

Ölmek topraklara karışmak değildir.... anılmamaktır ölmek.. lanet olası olmaktır bir sohbette...

Yoksa aslında hiç kimse ölmez... insanı var eden milyonlarca zerre dağılır sadece....

Kimbilir hangi köşeye... bucağa...yada bir çınar ağacının köklerine....

Belki de bir kuyuya.... yada bir saltanatın sultanına... ölmek nefes alıp vermeye son vermek değildir..... çileyi saklayacak çekmece bulamamaktır... yazabilecek iki satır kağıt... kalem...

Yoksa tükenip gitmek değildir zamanın dehlizlerinde...

Ya sen ne sandın....!

Ölmek.... bir kaç kürek toprağın üzerine atılması mı.... yada bir uçurumdan düşüp kurda kuşa yem olmak mı....? Ve yaşamak... bir tebessüme bulaşıp kalmak değil midir..?

Bir yolda kalmışa yorgan sermek gibi barındırmak değil midir kederi...

İki gözüm....İyi bak kederlerine... emanettir onlar... her yerde barınmaz... her yürek taşımaz... kahrolmanın o eşsiz sancısı... her omuza binmez...

Her kes taşıyamaz cancağızım... hep kanayan bir yarayı...dem vardır... sadece dem...

Belki bir tebessüm tadında... belki de hicran yarası... ama aslolan...ikisini de aynı yürekte taşıyabilmektir...

Salınıp salınıp gidiyorken zaman... yaprak yaprak dökülüyoruz dalların aşağı ve yukarı sallanışında...kimimiz henüz bir tomurcukken daha, kimimiz yemyeşil.. kimimiz sarı bir son bahar tadında...bir uçarı rüzgardır zaman.. vuruyor perçemlerimizin kenarına.. kimimizin saçlarına gümüş izler bırakıyor geçerken..kimimizin teninde derin izler..

Şimdi usul usul yanaklarımızı avuçlarımıza yaslayıp uzaklara bakma vaktidir..bize vakitli vakitsiz şarkılar söyleten,sonra da pervasızca hayatımıza girenler çoktan çekip gittiler..

herkesin bir hikayesi vardır elbet.. kimisi rengârenktir... siyah ve beyaz kimisi.. yazar veya şair, kolay anlatırda yeşili maviyi kırmızıyı...siyah ve beyazı anlatmakta zorlanır biraz...derin derin iç çekişleri vardır her kesin.. bağıra bağıra söyledikleri.. ve çığlık çığlığa sustuklar da... yüzüne baktığında kelimelerin anlamını yitirdiği insanlar vardır her kesin hayatında.. ve baktığında kendiliğinden kelimelerin dizildiği de.. iyi insanlar dokunsun ömrümüze diye ümit ederken,

kapıları.. pencereleri yıkıp dökenler ile kesişti yollarımız belki de...

değilmidir ki aşk, kalbin daha iyi çarpmasına sebep...?

buyrun... yeni bir sayfa açın.. ve ucu açılmamış bir kalem..yeni hikayeler yazın..ve vakit geç olmadan bir silgi bulun....:)

Sancının sebebi bazen en yakınındaki olabiliyor.. bazen kocaman yaptığın gözünde küçücük olabiliyor..insan ancak gönlü bol ve zengin olursa etrafındakilere fazla fazla değer verebilir.. sonunda sersefil kalıyorsa mutlaka her şeyini verebilecek kadar zengin bir yüreğe sahip olduğu içindir..

Her keder her yara elbette geçecektir..ama kalan her iz biraz daha eskitir insanı.. zaman gerek belki de tüm bu izlerin silinip gidebilmesi için... hatta belki kendinin de tükenip toprağa karışıp gitmesine yetecek kadar zaman gerek.. en nihayetinde herkes bitip tükenecektir...

Işte tamda burda o bıçak gibi keskin kelime çıkıveriyor meydana.... "neden" ?

Neden insan tükenip gideceğini bile bile haksızlık eder... ve neden haksızlığa katlanır..?

Insanın pervasız olabilmesi için ne kadar uzağında kalması gerkiyor bu bir gün yok olacağı gerçeğine..?

Bu konuda bir fikri olan var mı?

Her mal mülk sahibi bir gün çırılçıplak yatmaz mı musallada...?

Her etrafında kalabalıklar olan bir gün yapayalnız kalmaz mı üzerine son bir kürek toprak atıldığında..?

Ben insanların haksızlık karşısında neden sustuklarını birkaç şeye bağlayabiliyorum meslela...ya gücü yetmez durdurmaya.. yada içine atar.. olsun varsın der.. yada erdemlidir... değersiz bir şeye değerli bir söz harcamak istemez... birgün uğruna savaş verilen her şeyin tükenip gideceğini bilir ve sabreder...

Yapılabilecek tek şey doğru olanı bulmaya çalışmak...

Zarar vermekten kaçınmak.. ve seyretmek tükenmeyi....

Zor olan sen birini anlayana kadar çok zaman geçiyor olması... ve o zamanın bir daha geri gelmemesi..

Bu yüzden kimseyi anlama çabasına da girmeyin.. bir zaman sonra zaten ortaya çıkıyor ne olduğu.. veya olamadığı.. zamanınız boşa gitmez hiç olmasa..

Çareniz varken çaresiz duruma düşmeyin hiç olmasa..

Bazen yanlış olan bir şey insana doğru da gelebilir..

Gerçek sandığınız bir çok şey yalanın sahtenin dibi olabilir.. bir gün nerdeyse toz konduramadığınız bir çok şey canı cehenneme ye dönebilir..o yüzden gerçeğin su yüzüne çıkacağı zamanı beklemek gerekir.

Şu bir gerçek ki vicdanına hesap vermeyen hiç kimse başkasına vermez.....dürüst olmayan birinden dürüstlük beklemek galiba garabet....:)

sadece an vardır...

onca ömrün arasında.. sadece an..

bir an vardır nefes alıp verdiğin..yada veremediğin..

sen o anı düşünmeye basladığın anda bile geçip gitmiştir o an.. geçmiş gitmiş anların kederi ile henüz gelmemiş olan zamanın kaygıları arasında insan sadece bir an yaşar... ve o da geçer....