Salınıp salınıp gidiyorken zaman... yaprak yaprak dökülüyoruz dalların aşağı ve yukarı sallanışında...kimimiz henüz bir tomurcukken daha, kimimiz yemyeşil.. kimimiz sarı bir son bahar tadında...bir uçarı rüzgardır zaman.. vuruyor perçemlerimizin kenarına.. kimimizin saçlarına gümüş izler bırakıyor geçerken..kimimizin teninde derin izler..

Şimdi usul usul yanaklarımızı avuçlarımıza yaslayıp uzaklara bakma vaktidir..bize vakitli vakitsiz şarkılar söyleten,sonra da pervasızca hayatımıza girenler çoktan çekip gittiler..

herkesin bir hikayesi vardır elbet.. kimisi rengârenktir... siyah ve beyaz kimisi.. yazar veya şair, kolay anlatırda yeşili maviyi kırmızıyı...siyah ve beyazı anlatmakta zorlanır biraz...derin derin iç çekişleri vardır her kesin.. bağıra bağıra söyledikleri.. ve çığlık çığlığa sustuklar da... yüzüne baktığında kelimelerin anlamını yitirdiği insanlar vardır her kesin hayatında.. ve baktığında kendiliğinden kelimelerin dizildiği de.. iyi insanlar dokunsun ömrümüze diye ümit ederken,

kapıları.. pencereleri yıkıp dökenler ile kesişti yollarımız belki de...

değilmidir ki aşk, kalbin daha iyi çarpmasına sebep...?

buyrun... yeni bir sayfa açın.. ve ucu açılmamış bir kalem..yeni hikayeler yazın..ve vakit geç olmadan bir silgi bulun....:)