Beklerim be kadın...

Yağmurun dinmesini, karanlığın çökmesini, ışıkların yanmasını beklerim sonra tekrar sönmesini.

Sigaramın bitmesini...

Gelmeni beklerim, gelsen gülmeni, --Ama yani kusura bakma da öyle güzel gülünmez, insanın göz kapaklarına öyle bir anda yerleşilmez.-- Beklerim be kadın...

Sıcacık çay bardağını iki avucunun içine alıp uzaklara dalmanı beklerim, yudumladıktan sonra ağzından çıkacak olan dumanın dağılışını beklerim, sonra kayboluşunu... Bir hayat sığdırırım oraya.

Gözlerini kırpmanı beklerim, sonra açılışını,

--Ama yani kusura bakma da, o hareketin, günün doğuşundan başka bir şeyle tasvir edilemez, her kırpıştığında gözlerin, yeniden doğar gün...--

Öyle işte, beklerim ben be kadın.

Göz kırpmadan, nefes almadan...

Ben beklerim de,

Desi var işte!

Neyse bende gözlerimi kaparım, orada bağlaca yer yok...

Boşluklarımız yüzünden yıkılacağız...

günler geçiyor be öyle yada böyle bir şekilde geçiyorlar

mutlu muyum? gülmüyorum pek

ama eskisi kadar da yanmıyor içim ağlamıyorum

susuyorum genelde

ağzımdan çıkacak olan bir kaç kelimenin de

nefesim gibi yok yere harcanacak olmasından korkuyorum

susuyorum çoğu zaman o kelimelere benim yüklediğim anlamları yükleyemeyeceklerinden korkuyorum

sabah kalkınca geceye çok var diyorum biraz daha uyumak istiyorum

olmayınca olmuyor sevgilim kalkıyorum ve o günde bir şekilde bitiyor.

boş dakikalar bomboş saatler...

dişlerimi fırçalamıyorum artık, ağzımda biriken sözler temizlenmesin diye

aynada yüzüme bakmıyorum günlerdir, nasılsa aynı çizgiler vardır

olsa olsa bir kaç fazlası olur evvelAllah kabulüm

yüzümü yıkamıyorum gerek yok ki çıkmıyorum evden günde 3 saat uyku yetiyor bana ya bölük pörçük uykularla dolduruyorum o üç saati

yada bir nefeste bitiriyorum geriye 21 saat kalıyor

koskoca bir 21 saat hiç bir şey yapmadan bir şekilde bitiyor

ve ertesi gün yine aynı müzikte yine aynı dans

aynı taşlar üzerinde yine aynı hareketler.

boş günler bomboş haftalar...

sevdiğim her şeyi niye sevdiğime taktım bu aralar kafayı sevmesem de olurmuş aslında

bir zamanlar çok zevk aldığım şeyler şu anda çok saçma geliyor çünkü

ama kızmıyorum kendime eskisi kadar

eskisi kadar her şeyin suçunu atmıyorum kendime

eskisi gibi suç dolu çuvalları yüklemiyorum omzuma suçlu bakışlar fırlatmıyorum yüzüme

çünkü biliyorum nasılsa her şey olması gerektiği gibi oluyor ne bir eksik ne bir fazla.

tıka basa dolu olduğunu sandığımız boşluklar kalıyor geriye boş anlar bomboş hayatlar..

boş anlar bomboş hayatlar..

Bana sorduğu tüm soruların cevabını verirdim, en mantıklı cevapları verirdim hemde. Ama vermedim, sustum. Düşündüm de sonra, sorularına cevap aramaktan çok, gitmeye bahane arıyor gibiydi. Sanırım gidişinin anahtarı son cümlede gizli...

Küllerinden doğmak için önce yanmak gerekir!

Boşluğun rengi kara mıdır, renkli mi? Anlara göre mi değişir, anları biriktire biriktire mi!

Göğe bakalım denilince; kadınlar başını kaldırır, adamlar ise gözlerini kapatır...