günler geçiyor be öyle yada böyle bir şekilde geçiyorlar

mutlu muyum? gülmüyorum pek

ama eskisi kadar da yanmıyor içim ağlamıyorum

susuyorum genelde

ağzımdan çıkacak olan bir kaç kelimenin de

nefesim gibi yok yere harcanacak olmasından korkuyorum

susuyorum çoğu zaman o kelimelere benim yüklediğim anlamları yükleyemeyeceklerinden korkuyorum

sabah kalkınca geceye çok var diyorum biraz daha uyumak istiyorum

olmayınca olmuyor sevgilim kalkıyorum ve o günde bir şekilde bitiyor.

boş dakikalar bomboş saatler...

dişlerimi fırçalamıyorum artık, ağzımda biriken sözler temizlenmesin diye

aynada yüzüme bakmıyorum günlerdir, nasılsa aynı çizgiler vardır

olsa olsa bir kaç fazlası olur evvelAllah kabulüm

yüzümü yıkamıyorum gerek yok ki çıkmıyorum evden günde 3 saat uyku yetiyor bana ya bölük pörçük uykularla dolduruyorum o üç saati

yada bir nefeste bitiriyorum geriye 21 saat kalıyor

koskoca bir 21 saat hiç bir şey yapmadan bir şekilde bitiyor

ve ertesi gün yine aynı müzikte yine aynı dans

aynı taşlar üzerinde yine aynı hareketler.

boş günler bomboş haftalar...

sevdiğim her şeyi niye sevdiğime taktım bu aralar kafayı sevmesem de olurmuş aslında

bir zamanlar çok zevk aldığım şeyler şu anda çok saçma geliyor çünkü

ama kızmıyorum kendime eskisi kadar

eskisi kadar her şeyin suçunu atmıyorum kendime

eskisi gibi suç dolu çuvalları yüklemiyorum omzuma suçlu bakışlar fırlatmıyorum yüzüme

çünkü biliyorum nasılsa her şey olması gerektiği gibi oluyor ne bir eksik ne bir fazla.

tıka basa dolu olduğunu sandığımız boşluklar kalıyor geriye boş anlar bomboş hayatlar..

boş anlar bomboş hayatlar..