Yıllardır dostlarım der " Sen ne biliyorsunda yazıyorsun " diye ,

Yok bir bildiğim, biraz yaşamak işim. Saklı bir kaç sözcük biriktirdim. Ezberimde tutamadığım , toz tutmuş anılara gülümseyip geçtiğim zamanlarda elime kalemin değişini bilirim. O kalemle yaşanmışlık arasında bağların inceldiği anlarda bir şeyler karalamayı severim. Uzun soluklu sessizlikleri kısa cümlelere sığdırırken, mevsimlerden medet umarken kendimi bulurum ve aynalara gülümsemeyi severim. Deli gibi davrandığım zamanların cüretini özlerim. Akıl diye taşıdığım şeyin kalp olduğuna yanarım. Aslında yok bir bildiğim ben sadece yaşamayı severim ve kendimce yaşarım.

Neyse ben yine yürümeye başlayayım ve yavaşça gideyim sahile.

Malum ,

Sahil bende unutuyor yanızlığını...

Bense sahilde her gece....

Bir dostun dediği gibi ;

....yalnızdı gece....yalnız ve soğuk....ısıtmaya çalışan ateş bir bardak çayını bizimle paylaştı bu akşam rüzgara inat...

Sevgi dolu akşamlarınız olsun.