Başta 22 Aralık 1914 yılında Sarıkamış ta şehitlerimizin Hakk'a yürüyüşlerini rahmet ve minnetle anıyorum..

Isimsiz yazardan sevgiliye...

Geçip gidiyorsun sesler arasından, geçip gidiyorsun kalabalıklarda. Bense öylece izliyorum,çaresizce..Ellerim ellerini arıyor, gözlerim gözlerini. Senin sözlerin yolumu aydınlatıyor, sen susunca kayboluyorum. İçim dışım sen olmuşsun. Sen olmasan kalemim yazmaz, şiirim kurur, hikayelerim susar.

Sevmemek elimde olsaydı eğer, yine severdim be seni yine severdim.

Hasretle kapını çaldığımda, beni içeri almasanda, sessizce kıvrılıp bir kuytu köşede beklerim. Zamanı unutarak bir gün beni kabul edeceğin anı beklerim. Bağlanmak ve sevmek herhalde böyle bir şey olmalı. Sevdiğinin kapısından asla ayrılmadan bir ömür boyu beklemek olmalı.

Sonbahar yaprakları gibi... Amaç bahara kavuşup yemyeşil ve cıvıl cıvıl olmaksa... Yapraklar gibi, yağmurlara aldırmadan, kara fırtınalara bakmadan, ne donu nede karın altında kalmayı umursamadan beklemektir aşk.

Bazen diyorum ki, geceler bile bilseydi seni günbatımı düşleyeceğimi, sabah olmamak olurdu onlarında en büyük dertleri...

Şimdi ben bunları yazıyorum ama, aşkın imlasını bilmeyen aşk kitabını okuyabilir mi? Bilmiyorum. Aslında ben burada düşüncelerime sığmayışını yazıyorum sana. Sana ördüğüm düşlerimi giydiriyorum kelimelere.

Hatırlar mısın?

Eskiden mektupların ucu yakılırmış. Sevgili gönül yanıklığını bilsin diye.

Tutup da yandı gönlüm düşlerinde

Seni anlatan kelimelere yer kalmayacağından

Korkmamdandır bu kağıtları yakmayışım.

Düşlerini sar da oku ellerine

Sana yanmış kelimeler gönderiyorum hediye.

Haaaa !! Sakın üzülüp bensiz ağlama sevdiğim.Bırak kalemim ağlasın,ben ağlıyım...Yeter ki sen ağlama ve merak etme,bendeki gözyaşı senide taşır.

Hayırlı ve sağlıklı akşamlarınız olsun.