Değeri bilinen birisi olmadım pek, belk de bir kıymetim yok gerçekten..

Sanırım seviyor olmam tüm evreni, kıymetsiz yapıyor beni..

Sevmekten geçer her şey derken çok yürekten geliyordu cümlelerim.

Kırmak, dökmek, dağıtmak bana göre değildi, yapamadım hiç..

Yakmadım köprüleri..

Taa ki, bir noktaya kadar bir çizgiye kadar.

Bu sınır, bazen bir gülümseme eksiği bazen sevilmediğini hissetme yetisi...

Gitmek gereken yerde gidemedim hiç ben.Dökemedim eteğimdeki taşları..

Neden mi..? Taşları döktüğüm kişi acır dedim benim yüzümden, üzülür kırılır dağılır..

Kendimi koymadım önceliğe, saymadım kendimi, korumadım..

Ben bu evrene ait değilim...

Ben artık kıymetli olmak arzusunda değilim..

Yüzüme gülümserken, içinizdeki samimiyetsizlik benim silahım olsun..

Kendinizi vurun..

Ben olsa olsa topuğuma rastgelen kurşununuzla seke seke giderim yanınızdan..

Biraz yazar, biraz çizer hatta biraz ağlarım..

Ama geçer..Emin olun geçer..

Siz sinsiliğin, kötülüğün, çıkarların içinde bir tenis maçı seyreder gibi gidip gelin..

Yolum yolunuzdan ayrı olsun..