yaşamak en büyük sırdır bazen....
bak yıne uyku yok gözümde....
___________________
YETMEDİ
Haddimiz olmayan türküler söyledik biz,
Satırların üzerine zanlı şiirler döktük.
Suskunluklarımızı haykırarak,
İsyanlarımızı susarak anlattık…
Boy verdik ömür denizinde
“Ölürüm Yar” deyip ölmeyi beceremedik belki ama
Ruhu öldürdük….
Yetmedi….
Kafa tuttuk sokaklara, caddelere,
Ne yazın güneşe teslim olduk,
Ne Ankara’nın titreten ayazına.
Cebimizde metelik yoktu ama,
ama vazgeçmedik efelikten.
ve vazgeçmedi güvendiğimiz dağlar kahpelikten.
Varsın, dedik, olsun dedik
varsın olsun deyip çektik her sefer sineye,
“ Ölürüm Dost” deyip ölmeyi beceremedik ama,
Ölümü serdik dostların kucağına
Yetmedi…
Eskiden bir Müslüm anlardı halimden,
Ne kederim varsa anlatırdım Neşet Usta’ya.
Az kahrımı çekmedi Azer Bülbül
Az yürümedik Kızılay’dan Ulus’a doğru sahil boyu.
Yusuf olup “aşktan” dedik bütün kederlere,
Kederler kör bir kuyu…
Şiirlere kırgın olsa da kalemimiz
Ya da kırgın olsa da şiirler kaleme
Ya da bir muamma gibi nefessiz kalsa da satırlarımız
Satırların azabını çekmekti adabımız.
Ölürüm dediklerimiz için yaşamayı göze aldık ama
Yetmedi…
12 Nisan 2020
(Balkonda Bir Akşam)
Mustafa Çelebi ÇETİNKAYA
sular çekilir ruhumdan
ve ruhumdan umut çekilir..
çekilir bu dünyanin kahrı yurekte sevda varsa...
