GÜNAYDIN

ya sabiir

hadi erkekleri anladim da kadjnlar profimde ne ariyor acaba?

YIne sabah oldu

GUNAYDIlN

beni buraya atin

GITMEK MI ZOR KALMAK MI?

gunaydin zprla iyanmak zorunda kalanlara

senden niye vaz geçtim.!

kötü günümde yanımda olmadığın zaman vazgeçtim.

canın sıkıldığında benimle paylaşmadığını, kırılacak veya tedirgin olacak olsam bile düşüncelerini açıkça söylemediğini anladığım zaman vazgeçtim.

bana yalan söylediğini anladığım zaman vazgeçtim.

gözlerime baktığında kalbinle bakmadığını ve bana hala söylemediğin şeyler olduğunu hissettiğimde vazgeçtim.

her sabah benimle uyanmak istemediğini, geleceğimizin hiçbir yere gitmediğini anladığım zaman vazgeçtim.

düşüncelerime ve değerlerime değer vermediğin için vazgeçtim.

ağrılarımı dindirecek sıcak sevgiyi bana vermediğinde vazgeçtim.

sadece kendi mutluluğunu ve geleceğini düşünerek beni hiçe saydığın için vazgeçtim.

tablolarımda artık kendimi mutlu çizemediğim ve tek neden “sen” olduğun için vazgeçtim.

bencil olduğun için vazgeçtim.

bunlardan sadece bir tanesi senden vazgeçmem için yeterli değildi, çünkü sevgim yüceydi.

ama hepsini düşündüğümde senin benden çoktan vazgeçtiğini anladım.

bu yüzden ben de senden vazgeçtim..❤️🌹

Mutluluk bir kuştur, insanların omzuna bir konar, bir kalkar. Bazı insanlar çok sever bu kuşu ve onu sık sık davet eder omuzlarına. Bazıları ise bir konup bir kalkan bu kuşa kızar, “Madem sürekli değilsin git; ben omzumda sürekli duran bir kuş istiyorum. Kara olsun, kuru olsun ama hiç kalkmasın benim omzumdan” derler. Onların omzuna konan kara kuru kuşlar, ölene kadar orada durur. Buraya gelenlerin çoğunun omzunda o kara kuşlar vardır. Kimi bir an önce ondan kurtulabilmek için benden yardım isterken, kiminin ödü kopar o, kara kuru kuş uçacak diye. Çünkü o kuş artık o kişilerin bedeninin bir parçası haline gelmiştir. Uçar giderse kendilerini çıplak kalmış gibi hisseder, keder olmazsa, ne için, ne uğruna yaşayacaklarını bilemez, bomboş kalıverirler...

Artık hatırlanmaya değecek kadar bile kalmadın. Seni unutmak hakkım! Unutkan biri değilimdir ama sen bende hatırlanacak hiçbir şey bırakmadın. Benim unutulmuşum olmak bile güzeldir, bil. Aşk mı? Aramızda kaldı; içimizde değil… Yanlış aşkta doğru aranmaz. Ama yine de oku istiyorum. Cümlelerimde gizlenmiş duygudan ne anladığını benim nasıl yazdığım değil, senin nasıl okuduğun belirler.❤️🌹

Hayat, sevdiği insanı yaralarmış en çok...

Sevdiğinin canını yakar, acıtır, kanatırmış...

En çok kime güveniyorsa, onda bir yaranın izi kalırmış muhakkak.

Unutma ki acı çok kıymetlidir bu yüzden. Ehlileştirir insanı...

Uyandırır, büyütür, olgunlaştırır...

İster ki hakkını verebilesin aldığın nefesin.

İster ki koşsun artık şu ayakların.

İster ki tuttuğunu koparsın o ellerin.

İster ki insanca sevebilsin o kalbin...

Haklısın... Bazen yolunda gitmez hiçbir şey.

Bir yanın cehennem, diğer yanın uçurum görünür sana.

Adım atmak cesaret, kalmaksa fedakârlık ister.

Tam da uyanmak zamanıdır işte şimdi.

Aç gözlerini.

Hayat senden yanadır çünkü...

Acıyla uyarmıştır seni, kendine koş, ulaş diye.

Senden, yeni bir sen yaratmanın vaktidir.

Hayat güvenmiştir hazır olduğuna.

Bu yüzden yaralamıştır seni. İnanmıştır iyileşeceğine.

Bekleyip durmanı yersiz bulmuştur.

Yeteneğini kutsamıştır, seni sahneye itmiştir.

Bakma yarana, iyileşir.

Korkma kanamasından, durur.

Sen yeter ki acının sana söylemeye çalıştığını duy.

Çünkü sana kim olduğunu fısıldıyordur.

Gel desem sana...

Hiçbir şey sorma,hiçbir şey konuşma,sadece gel...

Gelir misin..?

Hadi desem yada..?

Hiçbir şey sormadan yine benimle yürür müsün sonu belirsiz..?

............Bakmasan,görmesen,duymasan beni günlerce...

Aylarca belki....

Yine beni sever misin..?

Gözden ırak olan gönülden uzak olurmuş derler ya...

Yanımda olup uzak olanlardansa,uzakta olup içimde olmayı becerebilir misin..?

BİRİ BENİ UYANDIRSIN

Çok değil, daha yirmi beş gün önceki hayatım mı rüyaydı, yoksa şimdi mi rüya yaşıyorum?

Biri beni uyandırsın, rüya bu desin lütfen ya da kötü bir şaka, bir eşek şakası misal…

Gerçek olmaz her halde. İnsanlık bu kadar gelişmişken, insan bilgi çağında yaşarken, neredeyse ölüme çare bulduk demeye ramak kalmışken, bu yenilmişlik nasıl olur?

Yoksa gerçek mi her şey? Misal bugün ziyaret ettiğim çocuklarıma iki metreden fazla yaklaşamamam gerçek mi? Örneğin annemi kapı arsından görmem ve ona yaklaşamamam gerçek mi? Dostlarımla, sevdiklerimle görüşememem, kardeşlerime ve yeğenlerime yaklaşamamam gerçek mi?

Ne olur biri beni dürtüp bu kâbustan uyandırsın. Hayır, insan bu kadar aciz değil, hayır insan basit bir virüse yenilmiş değil, insan efsanesi bu kadar güçsüz değil, desin.

İnansam yıkılacağım, inanmasam gerçek yüzümde tokat. Ne düşüneceğimi bilemedim. Sabah kalksam, yirmi beş gün öncesine dönsem, o zaman üzüldüğüm o basit günlük sorunlara ne gülerim ama.

Gerçek mi bu?

Bir beni uyandırsın. Hayır, desin. Bu kocaman bir şaka, bu kadar basit değil, insanın hikâyesi sürecek, bir şekilde sürecek ama nasıl bilmiyorum desin.

Biri beni uyandırsın.

Kâbus bu uyan, uyan sabah oldu, her şey yirmi beş gün öncesine dönse...

Ne kâbustu ama deyip gülsem. Birine anlatsam desem ki; ben rüyamda gördüm. İnsanlar birbirlerine yaklaşamıyorlardı. Sokağa çıkamıyorlardı. Kardeş kardeşten, baba oğuldan, oğul babadan, anne evlattan, dost dosttan ölüm bulaştıracak diye korkuyordu. Yaşamak eziyete, yorucu bir eziyete dönüşmüştü.

Bu rüyayı anlattığım o biri, tok karnına yatmışsın kötü bir kâbusmuş, dese.

Kopacak bir aşkı hiçbir köprü bağlayamaz, sonsuzluğa kadar yürünecek bir aşka da hiçbir duvar engel olamaz. Ya adam gibi kal benimle, ya adam gibi git benden. Ulaşılmaz değilim, ama basit biri de olmadım hiçbir zaman. Bu yüzden değerimi bilmeyeceksen bana hiç ulaşma. Seni başkaları yakmış, islerini bana bulaştırma.

İmkansız olduğunu bile bile SEVERSİN!!....

dokunmayacağını bile bile TUTULURSUN!!.....

yaşamayacağını bile bile BAĞLANIRSIN!!....

görmeyeceğini bile bile YANARSIN!!!...

belki bunu bilir ama bilmez sever ,ama sevmez görür,

ama görmez içindedir... kimse alamaz o senindir,

sana aittir erişilmezdir ..!BAZI SEVDALARIN DA YARINI YOKTUR...