
yorulmuş olmalısın.dusunmekten, üzülmekten.. beklemekten, sabretmekten... kırılmaktan, ahffetmekten.. bazen kendini avutmaktan.. için avaz avaz bağırırken sosmaktan.. belkide hep kendine sığınmaktan.. ama sen boş vermeyi öğrenmesen hayat böyle devam edecek boş ver be dostum.. birazda sen yaşa.. hayat üzülmek için çok kısa..





Bazen öyle bir noktaya geliyorum ki bir çok şeyin adını koyamaz oluyorum... Dost,düşman,öfkem ve neşem sanki hepsi birbirine karıştı..net olan bir şey var ki;yüregım yumuşadıkça,insanlar daha bir acımasızlaşıyor...İşte bu yüzden artık kabuğum daha sert...Attığım adımlar ürkek ve yavaş..Hayallerim sınırlı ve yuregımın anahtarı ise sadece samimiyet...Gerisinde bir canım kaldı o da allaha emanet...iyi aksamlar


























