Bazen öyle bir noktaya geliyorum ki bir çok şeyin adını koyamaz oluyorum... Dost,düşman,öfkem ve neşem sanki hepsi birbirine karıştı..net olan bir şey var ki;yüregım yumuşadıkça,insanlar daha bir acımasızlaşıyor...İşte bu yüzden artık kabuğum daha sert...Attığım adımlar ürkek ve yavaş..Hayallerim sınırlı ve yuregımın anahtarı ise sadece samimiyet...Gerisinde bir canım kaldı o da allaha emanet...iyi aksamlar