''...Üç kez seni seviyorum diye uyandım
Tuttum sonra çiçeklerin suyunu değiştirdim
Bir bulut başını almış gidiyordu görüyordum...''
''Biz onlara benzemeyiz. Niye mi? Çünkü, çünkü yanımda sen varsın, beni kollarsın, senin için de ben varım. Niyesi bu işte...''
Bir sevgilim olsun istiyorum gözlerinin içine bakacağım saclarını koklayacağım bir sevgili..
Nasipten öte bir köy var lütfen konum atın ..
bana hissettirdiklerini seviyorum
sanki,
her şey mümkünmüş gibi,
sanki,
yaşamaya değermiş gibi.
Geceye not bırakıyorum HEPSİ MANYAK BUNLARIN
...
Mutluluk her zaman vardır. Yeter ki en karanlık anlarınızda ışığı açmayı unutmayın!...
“Bazan bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazan da hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret falan değil.. İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile. Sadece bir yalnızlık ihtiyacı. Öyle günlerim oluyor ki, etrafımda küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum. Taşıp dökülecek kadar kendi kendimi doyurduğumu hissediyorum. Kafamda hiçbir şeyle değişilmesi mümkün olmayan muazzam hayaller, bana her şeylerden daha kuvvetli görünen fikirler birbirini kovalıyor.. Fakat sonra birdenbire etrafımda bana yakın birini arıyorum. Bütün bu beynimde geçen şeyleri teker teker uzun uzun anlatacak birini. O zaman ne kadar hazin bir hal aldığımı tasavvur edemezsiniz. Kış günü sokağa atılmış üç günlük bir kedi yavrusu gibi kendimi zavallı hissediyorum. Odamdaki duvarlar birdenbire büyüyüveriyor. Pencerelerin dışındaki şehir ve hayat bir anda, insanı içinde boğacak kadar kudretli ve geniş oluyor.. Zannediyorum ki, tasavvuru bile baş döndüren bir süratle hiç durmadan koşup giden bu hayat ve bir avuç toprağın bile doğru dürüst esrarına varamadığımız bu karmaşık dünya beni bir buğday tanesi, bir karıca gibi ezip geçiverecek. Böyle acz içindeyken odamda her şey bana küçüklüğümü ve zavallılığımı haykırıyor. Sokağa fırlıyorum. Bir tek çehre görsem de yanında yürüsem, hiç ses çıkarmadan yürüsem diyorum. Halbuki ara sıra karşılaştığım ahbapları görmemezliğe geliyorum. Hiçbiri bana bu anda yardıma çağrılacak kadar yakın görünmüyor... Bilmem beni anlıyor musunuz ?”
Mesela herhangi bir gün müthiş bir iç sıkıntısı seni boğar. Hayat sana karanlık, manasız gelir. İnsan, biraz evvel senin zırvaladığın gibi felsefeler yapmaya başlar. Hatta yavaş yavaş onu da yapamaz ve canı ağzını açmayı bile istemez. Hiçbir insanın, hiçbir eğlencenin seni canlandıramayacağını sanırsın. Hava sıkıcı ve manasızdır. Ya fazla sıcak, ya fazla soğuk, ya fazla yağmurludur. Gelip geçenler suratına salak salak bakarlar ve on para etmez işlerin peşinde, bir tutam otun arkasından koşan keçiler gibi dilleri bir karış dışarı fırlayarak dolaşırlar. Aklını başına derleyip bu pis ruh haletini tahlil etmek istersin. İnsan ruhunun çözülmez düğümleri bir muamma gibi önüne serilir. Kitaplarda okuduğun depresyon kelimesine bir cankurtaran simidi gibi sarılırsın. Çünkü nedense hepimizde, maddi olsun, manevi olsun, bütün dertlerimize bir isim takmak merakı vardır, bunu yapmazsak büsbütün çılgına döneriz. Mamafih insanlarda bu merak olmasa doktorlar açlıktan ölürlerdi..
''..Caddedeki kalabalık beni sahiden sıktı. Ben ikide birde böyle oluyorum, bazen bütün insanların boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret falan değil... İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile... Sadece bir yalnızlık ihtiyacı. Öyle günler oluyor ki, etrafımda küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum. Taşıp dökülecek kadar kendimi doyurduğumu hissediyorum. Kafamda, hiçbir şeyle değişilmesi mümkün olmayan muazzam hayaller, bana her şeylerden daha kuvvetli görünen fikirler birbirini kovalıyor... Fakat sonra birdenbire etrafımda bana yakın birini arıyorum. Bütün bu beynimde geçen şeyleri teker teker, uzun uzun anlatacak birini . O zaman ne kadar hazin bir hal aldığımı tasavvur edemezsiniz..''
Yeni... Yeniyi bulmak... "Eski" olanin yanlisligindan, ya da hissiyatini kaybetmisliginden degil de, degisimin, ogrenmenin, kesfetmenin elzemliginden belki de... Bazen ustune koyup cogalirken, bazen ne bilirsen bil, ne kadar yasamis olursan ol, hep birseyler karsisinda hayatta ilk adimlarini atan bir cocuk tecrubesizliginde ve heyecaninda olmak icin yeniyi bulmak...
Kendini tekrar etmenin bogucu ruhsuzlugundan, kemiklesmis inanclardan, kaliplasmis geyik muhabbetlerinden, kendini koruma adi altinda sadece korelmek ve yokolmaktan, yasayan bir olu haline gelip eriyip yitmektense, canli olani, riskli olani, alisik olmadigin, seni urkuten, kolayca cozup atlattigin herseyden farkli, aldigin her nefesi biraz daha hissettiren,biraz da dusunduren neyse o'nu bulmak.. icinde bulmak... Disarida bir yerde degil, icinde bulmak... Kimseye karismadan, kimseyi karistirmadan...
Dışarıda çaresizce seni arıyor gözlerim belki denk düşeriz 70 milyonun içinden neden şaşırıyorsun bir kere buldum bir daha bulamazmıyım bu sefer beni sever misin beni...O'nu değilde beni..
"Birseyler yaşıyorsun ve bitiyor Lâkin sana her duygunun ilkini yaşatan o insanın acısı izleri sende bâki kaliyor.. Unutmuyorsun zaman care değil unutmana aksine onu sana daha çok hatırlatıyor hayat ve ondan sonra yasadiklarin.. Çünkü kimse onun yerini alamıyor kimseye ona baktığın gibi bakamiyorsun kimseye ona hissettiğin duyguları hissedemiyorsun... İşte bunu görüp anladigin zaman bir kere daha hatirliyorsun bir kere daha acıyor için ama bir seyin bilincine variyorsun seni uzen ağlatan onun yoklugu değil böylesine büyük ve guzel duyguları bir daha hissedemeyecek olman.. Çünkü kalp dediğin bir kere aşık olur ve ömürlük olur ister seninle olsun ister olmasın, ister 10 yıl geçsin ister 100 yıl her geçen zamanin sonunda yine aklında kalbinde izini taşıdığın tek bir insan olur hayatında... o insanı da özel yapan sadece ona hissettiğin duygudur bu yüzden kişinin gidişi değil duyguların bitişi koyuyor insana...''
Benim gerçekten sevdiğim insanlar azdır, beğendiklerim ise büsbütün az. Dünyayı görüp tanıdıkça hoşnutsuzluğum artıyor. İnsanların iç yüzünün nasıl hiç göründüğü gibi çıkmadığını; iyi ya da akıllı gibi görünenlere bile nasıl hiç güven olmadığını her gün daha açıkça anlıyorum.
zor olanın peşinden kosup gidiyoruz ve coğu zaman elimizde olanlarla yetınmiyoruz belkı mutluluk yanımızda ama başka taraflara baktımız için göremıyoruz herkes unut onu dıyecek sana yeni bır sayfaya basla dıcek ama sen duymuyacaksın bile çünkü aklın hala ona odaklı iken başka şeylere bakamazsın yine devam edeceksin hatırlamaya ..anlatıla anlatıla yalama olmuş hatıralar var çok şükür. başka hatıraların arasına karışıp bambaşka hatıralara dönüşmüş hatıralar... ve hiç yaşanmamış hatıralar var, bence en güzelleri. o zaman ellerini ceplerinden çıkar, çünkü kahve söyledik. gitmek istemediğin şehirlerden geliyorum geceleri. rüyalarında kuruyan nehirlerden geliyorum. bir kaplumbağanın kalbiyle geliyorum. bir kaplumbağanın kalbini sökersen o kalp bir saat daha atar. bir dere elli sene sonra taşar, bir telefon yüz yıl çalar. ne öğrendik bu aşktan: insan bir gün herkesi unutabilir. o zaman hayaletlere inan, çünkü onlar hep dokunabilir...
Dayısının gülü
Kalbin güzelse, yaşadığın kötü şeylerin veya sana yapılan haksızlıkların önemi yoktur, çünkü eninde sonunda kazanan sen olursun..
Mutlu uyumak lazım azizim.. Madem uyku yarı ölüm halidir, O halde mutlu ölmek lazım; Her gece...
