İçimdeki şehrin bütün ışıkları söndüğünde

bir tek ben kalıyorum sessizliğinde.

Aynalara bakıyorum;

yorgun bir kıtanın haritası çıkıyor karşıma.

Gözlerimde sürgün limanlar,

dudaklarımda yarım kalmış mektuplar…

Kimseler bilmiyor

hangi geceleri sabaha tek başıma taşıdığımı,

hangi enkazın altından

gülüşlerimi kazıyarak çıkardığımı.

Kalbim bir kuş gibi çırpınıyor göğsümde;

kendi yangınımın içinde

duman kokulu bir baharım.

Küllerimi savurup

kendime çiçek olmayı öğrendim.

Artık ellerimi bırakmıyorum,

kendi saçlarımı okşuyorum.

Bir başkasına sığınmak değil niyetim;

kendi içimde mevsimler kuruyorum.

Ve şimdi biliyorum…

Dünyada en zor sevilen kişi

bazen insanın kendisiymiş.

Ben kendimi sevdim;

kırık yerlerimden sızan ışıkla,

eksik cümlelerimle,

yarım kalmış hayallerimle…

Belki de ilk defa

sadece ben vardım bir şiirin dizelerinde —

ama hiç bu kadar tam olmamıştım,

hiç bu kadar kendime yaklaşmamıştım.

~