"Bana acıyla ilişkini söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim!"

diye başladığı kitapta öyle çok not tutmuşum ki 70 sayfalık bir kitap olduğuna inanamazsınız. Ve devamında;

"kendi ruhumuzu tedaviyle uğraşırken sosyal çarpıklıklarla yol açan toplumsal ilişkileri gözden kaçırırız."

diyerek devam edip

"Acı ancak gerçek bir aidiyetin tehdit altında olduğu yerde belirir. Yani acı olmadığında körüzdür, hakikate ve bilgiye ulaşamayız: koptuklarında acı veren bağlar hakikidir, et haline gelmiştir. İnsan acı çektiği durumda gerçekten mevcuttur, orada -bilerek ya da bilmeyerek- sevmiştir de. Böylece dünyanın örgüsüne göz atmış oluruz: Varlık nerede acı çekebiliyorsa orada gerçekten örgünün içindedir, sadece mekanik ve mekânsal bir yan yanalık değil gerçek, yani canlı bir birliktelik söz konusudur orada."

diyip sona doğru yaklaşıyor...

öneririm okuyun mutlaka