Kırılmayı Öğreten Sessizlikten Bir Parça…

................

Biz sevdayı sonu mutlu biten bir masal zannetmiştik…

Meğer sevda! yamalı, eksik, kırık dökük bir hikâyeymiş...

Onu da yaşayarak, parça parça düşerek anladım..

İçimde yenemediğim bir kırgınlık var…

Ne zaman konuşsam büyüyor, sustukça kalbime batıyor...

Hani insan bazen susar ya..sessizlik değil, içindeki sızı konuşur…

Benim sessizliğim de öyle..

Adımlarım bile ağır artık..

Her yürüyüşümde eski bir anıya çarpıyorum..

Seninle kurduğum dünyadan geriye sadece gölgesi kalmış gibi…

Dışarıdan kimse anlamıyor belki ama

ben her gün biraz daha eksiliyorum...

Kırılmak kolaydı aslında…

Zor olan, kırıldığı yeri kimseye göstermeden güçlü gibi durmaktı...

Ben bir şey demedikçe sen hiçbir şey duymadın, ben sustukça içimdeki acı daha çok yer tuttu..

Belki de sevda sandığımız şey, iki kişinin tutunabildiği bir yer değildi...

Ben tutmaya çalışırken, sen çoktan bırakmışsın meğer…

Ama yine de söylemek isterim...

Ben gitmeyi değil, seninle kalmayı öğrenmek isterdim..

........

Şimdi?

Yarım bir hikâyeyi sessizce taşıyorum..

Ve kırılmanın da bir dili olduğunu anlamanı bekliyorum…

Çünkü sustukça, bu kırgınlık

kalbime batmaya devam ediyor...