Yüzümün çizgilerinde,

anıların konuştuğu vakit geldi.

Oysa daha dün gibiydi,

Kanatlarımız var sanıp,

Yokuşlardan koşturduğumuz günler.

Ve gülerdik,

bin kuş toplanırdı dallara.

Biz çocukken,

çocuk gibi gülerdik.

Çocuk gibi bakardık.

Şahitti buna

sokak çeşmeleri.

Pazar yerleri.

Kapı önleri.

Gergeflere umutlar işlerdik.

O vakit yazılmıştı işte

bütün güzel şiirler.

Şimdilerde dünya,

yaz mevsimini yitiriyor olmalı.

Yoksa neden karanlığa asılı bu çocuğun yüzü?

Yüzünde çok şeyler eksik.

Çocuk gülüşü yok mesela.

Oysa biz güneş toplar getirirdik kapı önlerine.

Sahi ben mi uyduruyorum?

Yok muydu öyle günler?