Bu satırlar, kimsenin okumayacağı bir aynaya yazıldı...Gürültünün içinde kaybolmuş sessizliğime, kendi gölgeme fısıldadığım şeyler… Duyulmayan seslerin ülkesinden, içimde oturan kalabalığa tek kişilik bir mektup..

..Bazen en büyük yalnızlık, kimsenin olmadığı değil, herkesin olduğu hâlde anlaşılmamaktır.. Gözlerime bakıp “iyisin” diyorlar; halbuki iyiliğim, cam kenarına bırakılmış solgun bir çiçek gibi… Uzaktan canlı, yakından kurumuş görünüyor...

Konuşmuyorum çünkü kelimeler de yoruldu; anlatsam eksik, susarsam fazla kalıyor...

İçimde bir sürü cümle var, dışarı çıkınca hepsi yanlış anlaşılıyor...

İnsan, içinin çığlığını bastıracak kadar sessiz kalmayı öğrendiğinde, işte o zaman asıl gürültü başlıyor...

Gece olunca odalar büyüyor; duvarlar üstüme eğiliyor, telefon ekranı fosforlu bir yalnızlık lambasına dönüşüyor...

Biri “nasılsın?” dese, vereceğim cevap yok.. çünkü “iyi değilim” diyebilmek için bile karşında gerçekten duyan biri olmalı...

Belki de sorun bende; belki de benden beklentileri olan dünyaya, kendi varlığımı hiç anlatamadım..

Ya da anlatmak istemedim; çünkü kimse anlamayınca incinmiyorsun, sadece taşlaşıyorsun...

Bazen düşünüyorum..bir gün bu içimde oturan kalabalık dağılsa, geriye tek ben kalsam… Acaba hâlâ yaşadığımı hisseder miyim, yoksa çoktan gölgemle karışmış bir siluete mi dönüşürüm..

Ama yazıyorum işte...

Çünkü yazınca biraz eksiliyorum..belki eksildikçe hafiflerim diye düşünüyorum ...

..Belki bu mektup hiçbir yere gitmez, kimseye ulaşmaz; ama ben kendime ulaşabilirim.. bu da bana yeter ...