Duvarlarına nem olduğum odalarda,

ufacık ümitler aradım.

Bulsam büyütecektim.

Eski bir ses aradım sonra.

Konuşsa, ellerini omuzlarımda sanacaktım.

Kendini tekrarlayıp durmasa acılar,

uzun yolculuklara da çıkacaktım.

Bir valiz, birkaç güzel şarkı yetecekti.

Bugün ilk kez yorulduğum için ağladım.

Kurumuş yapraklar düştü kirpiklerimden.

Baktım bütün dallarım kırılmış.

Kuşlar da beni unutmuş...