Sıradanlığı seviyorum.

Toprakta çıplak ayak yürümeyi, yere oturmayı, ağız dolusu gülmeyi, hıçkıra hıçkıra ağlamayı, sevilerimi haykırmayı ve öfkemi dolu dizgin yaşamayı seviyorum.

Sıradanlığın verdiği özgürlüğü seviyorum.

Çünkü insan en çok kendi olabildiği zaman insandır.

Kusursuz değilim olmaya da çalışmıyorum. "Mükemmeliyetçilik bana çok uzak" bunu çok söyler ve çok yazarım.

Bir ağaca bakarken bütün duygularım ve düşüncelerimle, bir müziği dinlerken bütün ruhumla bir bütün olmayı seviyorum.

Kendimle ahengi ve kendimle dostluğu seviyorum...!