yüzünde Nazım şiiri gezdiren

hüzünlü bir yağmurdun sen

geceyi beklerdin yağmak için

kirpik uçlarından

heceler düşerdi yalnızlığına

kırgınlıklarına Can Yücel edasıyla

gülümserken

sıyrıklarını saymazdın

afilli çentikler atardın duvarlara

bu da geçecek anlamına gelirdi anlardım

sevmeye kalkmıştın da bir zaman

abartı sayılmıştı bu çağda

oysa ilk o sabah öyle gülmüştün

öyle çocukça...

~