Birini kaybetmek, sadece veda etmek değildir...

Yokluğuyla yaşamayı öğrenmektir.

Onun olduğu yere baktığında,

Ruhunun bir parçası oraya gitmiş gibi hissedersin.

Kederin bir saati yoktur.

Acının geçtiği kesin bir gün de yoktur.

Bazı sabahlar ilerlersin,

Bazı günler ise basit bir hatıra seni yerle bir eder.

Ve bu, sorun değildir.

Bu bir başarısızlık değil, hâlâ sevdiğinin bir kanıtıdır.

Verdiğin sevgi,

Aldığın şefkat...

Ölümle birlikte yok olmaz.

Şekil değiştirir.

Bir anıya dönüşür:

Ansızın ortaya çıkan bir parfüm kokusu,

İnsanın içini titreten bir şarkı,

Ya da habersizce süzülen bir damla gözyaşı.

Bazen sadece güldüğün için,

Devam ettiğin için,

Nefes aldığın için suçluluk hissedersin.

Ama yaşamak, unutmak demek değildir.

Yaşamak da bir onurdur.

Bu, o aşktan doğan bir mirastır.

İçinde sonsuza dek büyüyecek bir tohumdur.

Kaybettiğini konuş.

Hatırla.

İhtiyacın varsa ağla.

Ama aynı zamanda kendine iyileşme hakkı da tanı.

Çünkü onunla olan geçmişin değişmiş olabilir,

Ama durmamıştır.

Öyle yaşa ki,

Nerede olursa olsun,

Seninle gurur duyabilsin.

Ve hayatına devam edemeyeceğini düşündüğünde...

Başını yukarı kaldır.

Çünkü kederin kalbinde bile...

Bir ışık hâlâ yanıyor.

---