“İnsan 16’sında dünyayı değiştireceğini sanır.

18’inde o düşünceler sert bir kayaya çarpar.

20’sinde hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini anlar.

25’inde ise dünyanın onu çoktan değiştirdiğini fark eder.

Ve insan, aslında 25’inde ölür; 75’inde toprağa verilir.”

Evet…

Hayat, yalnızca güzelliklerden ibaret değil.

Mutluluk kadar, hüzün de var bu yolculukta.

İnsanın nefes aldığı her an, bir imtihan aslında.

Kimi zaman keyfî, kimi zaman mecburî…

Ama daima ağır, daima gerçek.

Hülasa;

Bu dünyaya geliş gibi, gidiş de mukadder.

İster güle oynaya geçsin bu yol, ister gözyaşlarıyla...

Hepimiz göç edeceğiz sonunda.

Kimimiz mutlu, kimimiz yorgun...

Ama hepimiz eksik, hepimiz yarım kalmış...