Mutluluk, bazen sadece olmaktır.

Ne bir özneye, ne bir fiile ihtiyaç duyar.

Yalın, yüklemsiz ama tam.

Hayat, küçük anların sessiz toplamıdır;

bir kelimeyi, bir anlamı, bir anıyı

hiçliğin içinden çekip almaktır.

Belki de mutluluk, unutmakla seçmek arasındaki ince çizgidedir.

Ya da sadece var olmayı kabullenmektir,

yarım kalmış bir cümle gibi: eksik ama gerekli.

Günün sonunda, hayat ne kadar güldüğünle değil,

ne kadar hissettiğinle ölçülür.