Yarasını göstermeye utanan silahşörler gibidir bazı insanlar.

Acılara gülümsemek gibi tuhaf alışkanlıkları vardır

Susarlar sadece bir iç kanamanın inceliğinde.

Ne dert yanmayı bilirler ne vazgeçmeyi.

Kadim bir çınar ağacının gölgesine benzer bakışları

Dallarında çığlık çığlığa mutluluk şarkıları bütün dillerde

Gövdesinde kırık kalplerin nasır tutmuş yontuları

Ve hep tam ortasından sayfaları çalınmış bir sevda masalı

Dili geçmiş bir zamanın aynası gibidir bazı insanlar

Koşar adım yürüyen bir ömrün en savunmasız zamanına düşen ikindi gölgesinin o ölüme benzeyen alışılmamış iç huzuru vardır her nefesinde

İşgal edilmiş bir kentin gönderinde her şeye rağmen dalgalanan bir bayrak kadar asi ve her an çalabilecek bir zafer borusu kadar emin kendinden .

Ölürüm.

Ölürüm de ellerinize bırakmam .

Kendimi gömerim der kendi ellerimle

Mihnet etmem toprağa

Savururum küllerimi rüzgara.

Yem olurum kurda kuşa böceğe

Yine, yeniden ,yeniden doğarım bir şiirin içinde