Konumuz: Zenginler ve Fakirler.

Bir zamanlar parayı önemsemeyen biriydim. Varsa çar çur yapıp harcıyordum. Yoksa da sorun değildi. Daha çok zeka, akıl, espri yeteneği gibi unsurlar dikkattimi çekiyordu. Zengin olmayı hiç heves etmiyordum. Olduğum halimle mutlu olabiliyordum. Ha, hiç mi mutsuz olmuyordum? Oluyordum tabi ki. Mutsuz da oluyordum, fakat maddiyatla alakalı değildi mutsuzluklarım.

Gel gelelim günümüze. Değiştim ben. Benimle birlikte düşüncelerim de değişti. Fakirler de, zenginler de hem mutlu, hem mutsuz oluyorlar. Hatta, muhtemelen aynı orantıda. Fakat akdeniz ortasında koskocaman yatımda kahvemi yudumlayarak bir şeylere üzülmek, kuytu kenar mahalledeki çatısı delik gecekonduda üzülmekten daha hoş be abi…

Fakat vakit çok geç artık. Geç gelmiş bu bilinç bana.