''Habersiz geleceksin bir gün biliyorum. Kapımı çalmadan

gireceksin içeri. Elimde işim,ocakta aşım,gözümde yaşıma

bakmadan geleceksin. Ne haber vereceksin,ne davet

edilmeyi bekleyeceksin…

Dünya halen içimdeyken,heveslerim zirvedeyken, hiç bir

işim bitmemişken geleceksin. Hazırlığım yok, umutlarım çokken,

belki aç belki tokken geleceksin…

“Biraz bekle”,”biraz dur”,”biraz geç kal” diyemeden, bir

şeyler alamadan yanıma, yalnız kalınca bir kabirde neler

gerekir? Onları dolduramadan valize, kimseyle

vedalaşmadan, son taksitleri yatıramadan…

Oğlumu son kez göremeden, kızımı öpemeden, son sözlerimi

diyemeden geleceksin.

İzin bile almadan,”müsaitmisin” diye sormadan, yaşa başa

bakmadan, son lokmayı yutmadan geleceksin.

Anaları evlatsız, evlatları anasız, yiğitleri yarsız bırakansın

sen. Gülüşleri yarım, sızıları derin bırakansın sen. Her yeni

ölümle hayatın yalanlığını anlatansın sen. Kapıyı en çok çalan ama

hiç beklenmeyensin. Davetliler arasında

bulunmayansın. En çok görünen fakat hiç hatırlanmayansı

n.

Hayallerim sensiz, planlarım sensiz, sensiz kalemim

kağıdım, sensiz ekmeğim aşım…

Biliyorum habersiz geleceksin birgün. Her şeye rağmen, tüm

unutulmuşluklara, tüm aldanmışlıklara rağmen

geleceksin. Yarım olan,tam olan neyim varsa alıp

gideceksin. Kimseye bildirmeden en sessiz halinle

geleceksin ama giderken nice fırtınalar bırakacaksın

ardında…

Ansızın geleceksin birgün, En güzel azalarımı çürütmek için, en tatlı

varlığımı

eritmek için geleceksin.

Yanıma yalnızlığı vererek, bütün pişmanlıkları önüme

sererek geleceksin.