“Saçlarımda aklar tek tük düştüğünde

Vay be yaşlanıyorum dedim kendime..

Sonra hayatımda

Değişmeye başladı kendi kendine..

Mesela ,

Fazlalıkları atmaya alıştı elim

Eşyalara çula çaputa gençliğimdeki gibi kalmadı hevesim..

Hızlı müzikler yerini slova bıraktı ..

Sağlığım yerinde olsunlar sardı dilimi...

Camım çerçevem pis olsun

Eller ne derse desin umursamıyorum artık ...

Desinler diye değil

Dilediğim gibi yaşamanın zevkine vardım..

Eskisi gibi insanları da dinlemiyorum ...

Çünkü dinlersem yanlışlara kayıtsız kalamayacağımı biliyorum..

Zira çok yorgunum kimseye laf

Anlatmaya da çalışmıyorum

Herkes nasıl olsa kendi bildiğini okumuyor mu sonuçta...

Haklısın diyorum geçiyorum bende..

Bu arada hala hatalar yapıyorum

Sadece hata yapınca kaçmıyorum

Yüzleşiyorum kendimle

Hatasız kul olmaz diyorum takmıyorum bile ...

Yine kırılıyorum sadece eskisi gibi

Kimsenin kırmasına müsaade etmiyorum ...

Fark ettiğim anda duvar örüp kapımı kapatıyorum..

Zaten daha aza indirgedim insanlarla diyaloğumu..

Hayvanlara yakınlaştım

Dilsiz dostlarım onlar benim ..

Ben zaten geçen yıllarımda

İnsanların dilinden çektim ...

O ne der bu ne derleri gömdüm geçmişe..

Aslolan benim neticede

Ve ben artık

Bazen yaşıma aldırmadan çocuk gibi yaşıyorum

Bazen bilge gibi...

Kısaca canımın istediği gibi..

Bu hayat benim bir kereliğine geldim bilirim..

Kendimi seviyorum kim seviyor kim sevmiyor ilgilenmiyorum...

Ne ben kimseyi sevmek zorundayım

Nede kimse beni ...

Ev araba para dilediğim yıllar kaldı geride...

Şimdi iki dileğim var

Biri elden ayaktan düşmeden yaşamak

Diğeri takdiri ilahi tecelli edeceği gün

Kendi evimde

kendi yatağımda

iman ile dünyayla vedalaşmak...”