İnsan birinin sürekli gidişine ne kadar göz yumabilir yada dönüşünde ne kadar hiçbir şey olmamış gibi davranabilir ki, adının geçtiği kaç cümlede boğazı düğümlene bilir , bilmiyorum belki de hiçbir zaman bilemeyeceğim , ama durulmuyor işte , o kadar güzel bakıyor ki o gözlere karşı durulamıyor , her şeyin temelinde sevgi ile korkunun arasındaki gel git ler var , siyah ile beyaz arasındaki renkler gibi , aradaki onca mesafeye rağmen , yürümeyi öğrenmeden benden ona gitmeye mecbur bırakılmış emekleyen bir çocuk gibi kalbim , elleriyle gel işareti bile yapmadan onu tercih eden , bundan huzursuzum ama memnunum , hayat sana karşılığını veremeyeceğini bildiğin birine yaptığın şeylerle güzelleşiyor , belki de bu yüzdendi tüm güzellikler , yada bana çyle geliyordu ,kaç sene daha yaşayacağım hakkında herhangi bir fikrim yok , yaşayacaklarım bir andan ibaret , kaçında mutlu , kaçında mutsuz olacağımı bilmiyorum , bildiğim bazı zamanları unutamayacağım bazılarını hiç hatırlamayacağım , o benim unutamayacağım anılarımdı . çünkü leri nedenleri çoktu aslında ama kaçının onunla alakası vardı , varlığıyla kaçını sağlamıştı yoksa sadece varlığında olan mıydı çözemediğim bir denklemdi .ama ben onda tüm dünyayı saran gökyüzünün ve denizlerin arasındaki gözlerinin içine bakabilmeyi sevdim , ikimizde aynı sokağın yalnızlarıydık , ben onda sığınmayı sevdim , sığınışlarını sevdim ,bilmek bazen eylemlerden uzak tutamıyor insanı , bilememekse çekiyor , içimdeki her kelimesi , soruların hiç bitmeyen masalı , hiç bir zaman emin olamayışların aynasıydı , kışın içimi ısıtmayan ama ısıtmadığı halde severek üstümü örttüğümdü , kendi kışı na hazırlayan sonbahardaki eylül gibiydi ekimdi kasımdı...