Belki de limandım senin için,

Içinde bahar çiçekleri açtırıp, yazı sonbaharı yaşatmadan kışa döndüren.

Eyyyy yareme hep tuz basanım,

Nerede benim güneşim, mehtâbım

Şimdi hoyrat yağmurlar altında martı çığlıkarına karışssa da çocuksu şarkılarımız,

Sen olmadıktan sonra güneş doğmuş, yakamoz çıkmış, ne fayda....

Şimdi en kahırlı vaktidir sonbaharın

Bir yanı hazan mevsimi bir yanı güneşe aldanan çocuksu yanım...

Yoksun ya şimdi yanımda uykudan uyandım yüzündeki mahmuriyetten bile hüzün akıyor

Güçsüzlüktü belki de beni kahreden seni ise besleyen...

Gün mü aydı şimdi güneş mi doğdu?

Ay mı batıı yoksa fırtına mı çıktı ne fayda....

Kalbimin dipsiz köşesi, şimdi sen yoksun ya ne güne faydam var ne yarına...!

~