Dostoyevski "İnsancıklar" adlı kitabında: "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu." diyor.

İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek. Tıka basa doluyorsun ama içine atmaya devam ediyorsun. Sonra içine attıkların senden ağır bir hale geliyor... Taşıyamıyor, güçlük çekiyorsun. Dışardan görenlere güçlüsün... için ise paramparça.

( stefan zweing ) in dediği gibi ..

"Belki de insan her şeyi içine atmaktan boğuluyor zamanla."