Büyümek, zor ve belalıdır. Önce çocukluğun renkleri kaybolur, sonra hayaller azalır. Lekesiz ve saf ruhların bıraktığı çocuklar çekip uzaklara gider. Gerçeklerse istilacıdır. Hayallerin bıraktığı boşluğa hoyratça gelir yerleşir. 

Çocukluk, en çok hatırlanandır. Gökyüzünün hep mavi zamanlarından kalan sesler ve kokulardır. Çocukken sevmek için önümüzde koskoca bir ömür vardır. Büyüdükçe sevgiye ödenecek, ZAMAN gittikçe daralır. 

Büyümek acısı yıllar sonra anlaşılan ilk ve en uzun ayrılıştır. O andan sonra şarkılar daha dokunaklıdır, kuşlar daha yükseten uçar, masalların yerini talk showlar alır. Ve o andan itibaren kendimize sorulabilecek bir tek erdemli soru vardır. Hangimiz geride bizi özleyen çocuğun......bakışlarını bıraktık?