"Hayat" diyoruz, yaşamaya devam ediyoruz. Onca kırıklık, onca acı,onca hüzün... Yaralarımıza üfleye üfleye "bir şey yok" diyoruz; en çok kendimizi kandırıyoruz... Çok şey var aslında, üflemeyi bırakıp konuşmaya başlarsam bir daha asla susmayabilirim; öyle çok ki kan kaybım, "hayat" diyorum, susuyorum; nefesim lazım çünkü bana, şimdilik yaralarımı üflüyorum...