Okuduğunu biliyorum...

Kalbini yavaşça sesime bırak ve teslim ol..

Anlaşamıyoruz, bende farkındayım. Kopamıyoruz her şeye rağmen; işte bu en güzeli. İnsanın hayatta kördüğümlerle bağlandığı bir takım şeyler olmalı. İnsanın sağlam halatlarla tutunduğu bir şeyler olmalı. İnsanın, dünyanın en büyük suçlarını işlese dahi ona sığınak olabilecek birisi olmalı, onu kendinden sınır dışı etmeyecek, asla teslim etmeyecek, kendine hapsedecek biri… Neden mi? Çünkü tek başına bir insan bir hiçtir. İnsan insanla anlamlaşır. İnsan insana güvenerek korkmadan yaşayabilir ancak bu kocaman dünyanın sayısız şeyleri içinde. Kendini adayacağın biri varken, nefes almak daha değerli olur.

Beni anla ve usulca gülümseyerek;

"O bahsettiğin kişi benim” de..

Ne olursa olsun anlaşamıyoruz, biliyorum. Ne sıkıcı bir şey olurdu anlaşmak seninle. Neden mi? Zıt kutuplar birbirini çeker diyor fizik. Kopamıyorsak işte bu evrenin kanunu. Kavga edelim, tartışalım, hatta saçma sapan sebepler yüzünden küselim günlerce, ama sonunda yanımda gördüğüm kişi ol. Ne olursa olsun, elimi tutacağını ve hiç bırakmayacağını bildiğim kişi ol.. Ne olursa olsun yolunda adımlarımın başka yönlere sapmayacağından emin olduğum kişi ol.. O yüzden hayatın en mahşer anında bile, umudumu asla sevginden yitirmeyeceğim kişi ol..

Yarı uyanık halinle

yüzüne dağılmış saçlarımın kokusuna ruhunu yaslayıp,

nefesini bütün hücrelerin doyana kadar içine çek..

Sevgilerle…“