İlk önce beraber güldüklerimiz yaktı içimizi...

Beraber ağlamayı angarya gördüler...

Sırtımızı yaslamak istediklerimiz vurdular ilk hançeri sırtımıza.Ellerini tutmak istediklerimiz tutsaydı, Düşmezdik çukura.Hayellerimizin baş rolünde kim varsa o yıktı hayellerimizi.

Umudumuzu yitirdiysek umut verip yolda elimizden alanlar yüzündendi hep...

Velhasıl, ağlamayı gülmek isterken,

Güvensizliği güvenirken,Acı çekmeyi mutluyken öğrendik.Ah etmeyi bilmezdik,

Vebalimiz alınmadan evvel.

En acısı da, nefret edemezdik hiç.

Onu öğrendik en sevdiklerimizden...