Aslında yüreğim "hastahane--adliye metro duruğı kadar boş ve sessizdi....kimsesizdi...VE tabii çaresiz olması için de fiziki şartlar olgunlaşmıştı...öyle mavi mavi düşünürken düşmüşlüğümü, sen çıkageldin....sanki bütün karları eridi torosların....her bir çam dalında bülbüller şakıdı sanki kaçkarda...öyle bir geldin ki ; İstanbul Sultan fatihe teslim oluşu gibi diz çöktü önümde...öyle çakmak -- çakmaktın.....hoş geldin kadın(ım)...

Şerif KORKMAZ