ama olmadı işte....

tabutluk kaçkını gözlerin çaldı hülyalarımı...

sen , allahın cezası...sen çekilmemiş çile...

sen har yangını , ki hemde bile bile...

ve sen , ve sen ; rabbin rahmetine muhalif azap gibisin....

yapılamamış ibadetten geridir bozulmuş ibadet...

şu mufsit bakışların yok mu ,

isyan gibi tanrıya....

sen ki ,cehennem çukuru yürek ;

belkide ilkim cehenneme koşan gülerek…

mekruh bir sevdada sünnetlemektense yüreğimi…

özlerim zebanilerin beyti ; tanrının cehennemini..

vay beee…ne kadarda safım ;

Azrail pençesi gözlerinde ömrümü uzattım…

Biliyormusun , yenilgiyi ilk defa tattım…

Senden kalan ‘’ ikinci el ‘’ ne varsa ,

Çıkmaz sokağın sonundaki eskiciye sattım…

Sana asrın en lirik kelamları sarf edildi yüreğimden.

Ama sen , bütün kelamlarımı ,

İnsanlara tepeden bakan ,

Olasılıksız bir Nubar bey hayaline sattın..

Batsın ulan…

Senden doğan güneş batsın…

Ben avuçlarımda kuruturum hislerimi…

Ulan , ulan ne halt yemeye ayrılığı soktun araya…

tut ki ilaçsın , tut ki merhemsin....

ama hangi yaraya....

Sen ; içimde tuz basılmış bir yara ,

Sen ; beyaz sandığım kara…

Sen kiii ; soytarılıkta cömert , aşktan yana fukara…

Eh , her saraya lazım bir soytarı mutlaka…

Şerif KORKMAZ…