Ne kadar vefalı olmaya çalışsakta, hayat hikâyemizde bulunanların bizi incitmeleri kaderimiz gibiydi..

Sanki üzmek onların işi, üzülmek te bizim görevimizdi..

Bizi kahreden asıl mevzu,

Sen ne dedin, ben ne yaptım değil..

Asıl mevzu, en önemli mevzunun hep görmezden gelinmesiydi..

Mevzu, bizim kayıp giden ömrümüzdü...

Biz konunun hep "es geçilen, kapatılan" kısmıydık..

Farkındaydık.. bile bile sustuk..

Oysa bu susmalar sabır, vefa, hürmet ve sevgidendi..

Kimse bilemedi...!!

Kimse kendini, bir kaç düşünce mesafesinde bile yerimize koyamadı..

Hissedemediler içimizdeki kederlerin bizi ne kadar ezdiğini....

Sonra da hayat bu dediler, geçiştirdiler..

Ama "Adı hayat" kendisi sır ve yalandan ibaretti..

Gerçeği söylemediler...

Ne olacak bunca vebal..?

Koca ömürleri tükettiler,

Sonra korktular, üstlenemediler..

Düşmeseydiniz dediler...