Herkesten aldım payımı şu beş para etmez hayatta...

Kimilerinden bir çuval yalan dinledim gözlerimin içine baka baka ...

Aptal yerine koyduklarını sanıp iyi niyetlerimle alay ederlerken eğlendiklerini izledim susup,

Ama yinede ben aptal değilim demedim hiç birine...

Acaba siz nesiniz onu hiç düşündünüz mü ....

Ağlanacak halinize gülüyorsunuz

Demek vardı ona bile tenezzül etmedim ....

Kiminin gerçek yüzünü bile bile

Yinede belki düzelir diyerek sabırla bekledim dost arkadaş dedim hep şans verdim ...

Kimine bir kahve kimine bir lokmanın hatrı var diyerek vaktimi harcadım yeri geldi canımı sıktım günlerce ...

Kimine yalın ayak koştum

Kimine iki elim kanda olsa ...

Sonrası mı söyleyeyim ,

Yalan söyleyenler iyice profesyonelleştiler adım başı yalan konuştular doğru konuşmayı unuttular...

Belki de başından beri öyleydiler ben bilemedim ...

Düzelir diye sabrettiklerim iyice raydan çıktılar...

Meğer ben iyi olduğum için gitmiş bunca zaman beraber yolculuk ettiğim tren...

Yetiştiklerim koştuklarıma gelince ,

Bana lazım olduklarında kiminin işi çıktı kiminin yirmilik dişi

Kiminin zamansız geldi çişi...

Velhasıl kelam diyeceğim o ki ,

Geldiğim şu kahpe dünyadan

Giderim inşallah insanlığım bozulmadan. .

İyiyi kötüden ayıran tek ölçüt kişinin insanlığı demiş eskiler,

O da bozulursa geriye ne kalır ki ...

Tüm gayretim korumaya çalıştığım insan yanımdan eksiltmeden

Gitmek şu hayattan.....!