Bugün sevdiğim bir arkadaşım tahliye oldu bu soğuk ve anlamsız kapının açılmasını beklerken içimde tarifsiz bir duygu ürperdi sanki kıyamet koparcasına göksümün tam orta yerinde içimden ağlamak geldi etrafıma bakındım bütün koğuş arkadaşlarım yemekhane de ve ben tam ortalarındayım düşündüm ben bir erkeğim ağlamak bana yakışmaz yani dünya varlığından bu yana erkeklerin egemenliği altında olmuştur yani sömürdüğümüz bu dünyada ağlayıp sızlanmak pek yakışık almazdı hemen aklıma bir düşünce geldi o düşüncemi düşünürken başka bir düşünce daha geldi ardı arkası kesilmeyen düşünceler beynimi sardı neredeyse boğulacakmışım gibi oldum hani bi an kendini denizin orta yerinde bulup yüzme bilmeyen biri gibi telaş ve çaresiz çırpınışlar bir an da gökyüzünü kara bulutlar sardı ve göz yaşlarım gibi birer birer akmaya başladı bir ara kendimi bulutların arasında görür gibi oldum ve o ana kadar düşündüğüm bütün düşüncelerimden arınıp yeni bir düşünceye yelken açtım evet benim ve bulutların ortak yanı var mı var varsa ne idi toprağın suya olan özlemi bulutların yaşama olan kin ve nefreti kusarak kendini rahatlatıyor biri kin ve nefretini kusarak rahatlıyor diğeri ise kin ve nefretten yaşam buluyordu bu da ikimizin ortak yanı idi gökyüzü sınırsız bir ufka sahip ve bulutlar özgür bir yaşam buluyordu tıpkı küçücük beynimin sınırsızca akan düşüncelerime kilit vurulamayan değerlerim gibi evet bu soğuk ve anlamsız kapı açılıverdi sevdiğim arkadaşım mutluluğun gülümseyen yüzüyle kapıdan çıkıverdi bence kapıdan çıkan bedeni idi .