Ve sen eeeey sevgili... Şarjörümdeki son kurşun gibisin... Bilmem ki namluya sürmelimiyim seni. Kafama mı sıkmalıyım, yoksa yokluğunu mu yıkmalıyım... Sahi sevgili ; sen hiç barut kokulu namlu gördün mü? Peki ya kan, son kurşunun açtığı yaradan akan... Kaç deli yürek yokluğunla vurdu kendini?...

Ya da.... Ya da dur meçhul failim ; belki sen biliyorsundur bu işin başka bir fendini...

Ama sakın suç aleti sensizlik olmasın, sensizliğin yedi ceddini (...)....

Ne sandın.. Gittin VE bitti mi?

Şerif Korkmaz