Çok fazla yorgunum bu sıralar,

Çok güçsüz, çok dalgın, çok hırçın,

Bir o kadar da suskun ve çaresizim.

Hiç kimse ile tek kelime konuşmaya,

Halimi anlatmaya da yok dermanım.

Eskiden kendimle çok konuşurdum.

Ama artık onu bile yapamıyorum.

Aslında ben kendimle yüzleşmekten,

Görmezden geldiğim tüm dertlerimden,

Köşe bucak kaçmaya çalışıyorum.

Çünkü bir şeyi çok iyi biliyorum.

Suskunluğumdan sıyrılıp bir kez daha,

Kendimle konuşmaya başlarsam eğer,

Kanamaya başlayacak tuz bastığım,

Yüreğimdeki kapanmayan yaralarım.

İşte bu yüzden etrafımdaki insanlardan,

Baktığımda bitkin yüzümü göreceğim,

Gerçeğimle yüzleşeceğim aynalardan,

Yüreğimi tekrar konuşturacak herşeyden,

Ama en çokta kendimden kaçıyorum ?