İnsan ruhunun yegane gıdası anlaşılmak..

Bunu çok net ifade etmem gerektiğini düşünüyorum. Sanırım anlaşılmak başlı başına bi antidepresan..

Anlasilamamak sacma bı virüs gibi bişey. İnsanın zihnine girdiğinde onun beynini kemiriyor ve hergun defalarca o virüsü yenmek için çaba sarfediyor..Cevrene, eşine ,dostuna kendini ifade etmeye çalışıyorsun ..ama anlasilamadikca o virüs beyninde büyüyor..ve bedenini kaplıyor

Hasta / mutsuz / yağmur oncesi kararan hava gibi simsiyah birisi olup çıkıyorsun .

Ruhum benimle dalga geçiyor. Mutluluğa o kadar yakınken beni sicak iklimlere göç edemeyen saçma bı kist gibi ortada bırakıyor.. Aslında mutlu olmak için kanatlarım var. Uçabilirim ..ama takatim yok kanat çırpmaya..

Öylece bı dahaki mevsimin gelmesini bekliyorum bu saçma yerde ..

Oysa ruhumu bı kandırabilsem / bı uçabilsem herşey çok guzel olacak biliyorum..

Bazen ruhum ile bedenimin amansız iki düşman olduğunu düşünüyorum..

Ruhum bı tuzak .ve bedenimi yakalamış..hiç birşey yapmama izin vermiyor

Sadece düşünebiliyorum .ellerim kollarım bağlı..

Sahi yeni bir ruh alabilirmiyim ? Öyle bi hakkim varmı ? Mesela yeniden dünyaya gelsem nasıl bı ruh isterdim? Tarif edebilirmiyim ?

Edemem sanırım.. Yanlış bir tarifte bulunursam bu acıları ikinci bı hayatımda kaldıramam))reenkarnasyon a inanan birisi değilim lakin bı gün bu tarz bi inanca sahip olursam ikinci kez dünyaya geldiğimde bol bol prenses olmayı felan istiyorum:))

Elbette şaka ..mutlu olmak istiyorum ..mutlu..içten gülmek istiyorum. Hepsi bu.. mutlu olayım vebali neyse çekerim..