Sanirim saat akşam 10 gibi.saat e bakmaya üşeniyorum. Bı kaç haftadır aşırı bı yorgunluk ve bıkkınlık hissi var . Sanırım mevsimsel atak yaşıyorum. Kendi nabzımi ölçer gibi sürekli ruhumun tipirtilarini dinliyorum

Bazen gece bedenimden ayrılıp sokak sokak gezip tekrar bedenime girdiğini düşünüyorum.

Bu arada hayatımda duydugum saçma söz. #Uyku yarı ölüm hâlidir..

Kimse ölüp tekrar dirilmemistirki ..

İnsanların çoğu yaşadıkların farkında değiller. Sanırım sadece kendilerini bedenden ibaret sanıyorlar. Ve ruhlarının varlığını unutuyorlar.

Bedenimiz yatağa girerken üstümuze giydiğimiz eşofman gibi .. sadece görüntüden ibaret. Ve o esofmanin içindeki biz ise ruhumuz.

Çeşitli giysiler giysekte biz aynıyız.

Her ruhun bir rengi olduğunu düşünüyorum

Renklerle aram pek iyi değildir

Genelde koyu renkleri tercih ediyorum. Zayıf gösteriyor sanirim : )

Benim ruhumunda bı rengi olmalı . herkesin oldugu gibi..

Siyah.. lacivert...evet sanirim benim ruhum koyu renk .. siyaha yakın.. bu rengi seviyorum.

Sarı ve mavi renklere boyalı bı ruhum vardı oysa..Cıvıl cıvıl derler ya işte öyle..

Sanırım yaşlandıkca ruhum kararıyor..32 yaşına geldigimde siyaha boyandim..

Hastalıgim beni mahvediyor. Ve bunun müsebbibi az önce yazdığım ruhum.

Bana acı çektiriyor. Zevk alıyormuşcasina..

Kaç yıldır bu hastalıkla yaşıyorum .. bilmiyorum..ve deli / rahatsız gibi insanın onurunu kıran kelimeleri kaç kez duydum bilmiyorum..

Deli olmadığımi biliyorum..lakin etrafımda beni anlayan yok (!) Sanirim bu hastalığimi tetikliyor.

Ben hasta olmayı seçmedim . Kimsede bana boyle bir hastalık var seçmek istermisin gibi soru sormadı.

İnsanlar nasıl doğarken ırkların belirleyemiyorlarsa bende sağlık koşullarımi belirleyemedim . Üzgünüm..

Sanırım bu hastalığı ölene kadar çekeceğim.. sanırım yazdım çünkü hani kendimi motive etmek ic güdüsü saklı ..belki duzelirim felan .. cümlelerimin altında ezilmek istemem..

Zaten yeterince yuk altında eziliyorum .

Hayatımın hiç bı anında Optimist olmadım. Belkıde bu hastalık beni böyle yaptı ..

Saniyeler içinde ruhum renk değişiyor..ve hep koyu renkler..

Bazen sokak ta ip atlayip kazanan çocuk sevinci..

Bı kac dakika sonra ölen çocuklarının resmini aile albümunun ilk yaprağına koyan ailenin yaşadığı çaresizlik hissi gibi..

Ve bunu her gün her saat defalarca senelerce yaşamak ..

Sanırım yoruldum..

Neyse gözlerim ağrıdı..Simdilik bukadar ...