yüreğimin medinesinde muacir oldum bu sıralar..ama konak yerim belli ; çok talep yok kalmam için mesken belirlemeye...bu yüzden salmadım develerimi...öylesine ulu-orta, kuru bir hurma ağacının gölgesinde serinletmekteyim susamışlığımı...yakınımdaki bir uzakta zehir--zıkkım olsa da içsem diyesim var...VE sokaklar ötesinde ''dondurmam kaynak'' haykırışlarında kaybolmuşluğum...VE yine yüreğimin taif'inde taşlanmakta körpe umutlarım...bunca tembihime rağmen okçular tepesini terk etmiş geleceğim ; uhudu kaybetmekteyim..iki koca yıl daha bekleyebilirmiyim ki kalbimin medinesinin bilmem hangi cihetindeki hendek için...olur ya ; belki içimde bir Ali doğar....bu kadar Ebu Süfyan'a bir Ali istemişim çok mu ?..

Biliyorum ; fillerin yaşadığı bir coğrafyada karıncanın yangına su taşıması gibi bir şey bu...olsun , en azından karıncanın da dediği bi ; SAFIMIZ BELLİ......

Şerif KORKMAZ.