Ayak izlerini takip edersen bir şiirin,

adım adım Eylül’e gittiğini görürsün.

Çünkü her şiir kaçacak bir hüzün arar kendine,

Tanrı’nın kucağından içime düşen bir çocuk gülümsemesi gibi...

Ben ki o çocukların ölüsünü öptüm hep,

öpüşlerim kırılırken ölümün dudaklarında,

en çok da kendi ölümüme güldüm.

Öyle bir hayat ki

gülüyorum ölmekten!

İntihar'rengi; Yokluğuna Delil..🐞®