Sonra dayanamıyorsun.

Her şeyi içine atmaktan yavaş yavaş tükendiğini hissediyorsun.

Seni çok iyi anlıyorum diyen herkesin, seni anlamadığını görüyorsun.

En yakınından uzaklaşıyorsun.

Yapabildiğin en iyi şeyin, yazmak olduğunu görüyorsun.

Yazıyorsun.

Herkesten saklasan da, gizlesen de tükeniyorsun.

Hani o dışarıya verdiğin mutluyum imajı var ya, içini yiyip bitiriyor.

Biri gelse ve gerçekten de tam anlamıyla yanında olsa, düzeliceksin gibi geliyor.

Ama o kadar çok yenilgiye uğradın ki! değer vermede, bir yanın hep kimseye güvenme diyor.

Hani her şeyde derler ya ”hayat devam ediyor”