O kadar yorgundu ki , kendisini Arizonanın en dehlizine , Antilop kanyonuna atılmış gibi hissediyordu...VE çok yorgundu; belli ki yüreğini de gözlerini de Arizonanın köpeklere atılan kemikleri andıran derinliklerinde unutmuştu...cigarasından çıkan dumanlardan yüzü görünmediği için hangi yüz ifadesiyle mırıldandığı belli olmadı...VE dedi ki ;

Bir avuç tuz ile taze bir yaranın,

Zalim bir avuçta buluşmasıydı gidişin...

Kıyametten önce kıyamet,

Yıkılıştan önce yok oluş,

Sonu gibiydi dünyanın;

Hani o,yağmurlu sonbahar akşamında

Artık seni sevmiyorum deyip,gidişin...

Ağlamaklıydı ses tonun;hatta

Bir miktar ağlıyordun...

Öyle bencilceydi ki mazeretlerin,

Ben ise gülüyordum?...

Hayretine şahidim;ilk defa gülüyordum.

Biliyorsun ecelim,gülmeyi bilmiyordum.

Timsahlar da ağlardı,bir bunu biliyordum.

İç geçirmelerimin gölgesinde eriyen,

Kaç gitme! deyişim oldu?

Kaç kez tutmak istedim ellerini;

Hayata tutunmak için?

Söyle zaliiim! kaç kere

Yüzün avuçlarımda;gitme dedim...

Hadi söyle!!!

Kaç kere dudaklarımdan kan damladı toprağa?

VE kaç kardelen baş kaldırdı toprakta ki kanımdan?

Utanma,söyle şimdi,dök içini,anlat

Hakkın varmıydı beni toprağa koymaya?

Şimdi bütüüüün yazıklar bana;

Katran karası yürekte nur,

Yeknesak sevdada çare mi olur?

Şerif KORKMAZ.