Hikayenin bundan sonrası oldukça acıklı anacım...

Ne sen toprağını yor dinlemek için ,

Nede ben zavallı beynimi , anlatmak için kurşuna dizeyim...

Gitti velhasıl anacım , gitti...

Sıradanmıydı bilmiyorum ama , fırtınamsı yağmurlu bir sabahtı.

getirdikleri vardı beraberinde , öyle bomboştu...

Gitti...

En son Selim amcaların köşeyi dönerken gördüm ,

Yalın ayaktı , sırılsıklam etekleri vardı avucunda.

Bir atlıdan kaçar telaşı hakimdi yüzüne ,

Lanet olsun dercesine salladı elini , VE

Gitti...........

Sana verilmiş sözüm vardı anne ;

Huzurlarıma da hüzünlerime de şahit olacaktın.

Üzgünüm anne ;

Devlet malını zimmete geçirip işinden kovulmuş ,

Yüzsüz bir memur kepazeliğinde geldim sana .

Hiç bir huzuruma şahit kılamadım seni.

Cennetliksin biliyorum ; ama ben ,

Cehennem azabı yaşattım toprağına.

Sen , fidanım dedin , gülüm dedin ama ben ,

Bir kara çalı gibi geldim kucağına..

Bari sen....bari sen bir ufak şefkat göster bu yavrucuğuna..

Şerif KORKMAZ