Tam da, yaşamayı unuttuğum anda aklıma gelişlerin

Şiirsel bir açıklaması olamaz !

... "Seni Rabbim, soğuk bir kış akşamı yaktı parmak uçlarıma."

Aşk, bir çorap misali örüyorken sol yanımı,

Şiir içiyorum; rakı yazıyorum geceleri.

İsrafil, kulaklarıma üflüyor adını.

Beynimi kıyamet vuruyor, ellerimden patlayarak çıkıyor kağıtlara sevgin.

Kağıt adın: Şiir.

Med cezir ediyor bakışların halimi.

Sonra, yeni bir kitap iniyor gökten kalbime.

Kapağında dudakların,

Sayfaların arasında daha da incelmiş saçlarınla,

Adın,

Ben'siz bir kadın !

Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat ellerimde,

Aşkı görüyorum.

Ardından, sırf ben seni seviyorum diye bir kadın abdest alıyor; dudakları hırçın ve ıslak.

Şahadet yemini gibi duruyor adın alnımda.

Ben, sana sarıldığım gün, Kur'an'ı hatmedecek bir kâfir.

Ve düşmüş bir faşihe, ikinci defa susamış bir köpeğe su uzatacak.

Bunlar olacak sevgili; bunlar.

Senin sevap defterine geçecek aşkın solfej hali; ben yine günahkâr.

Sen yeter ki dön !

Ki sen,

Nede'sen

Kabulüm.

Bir kere daha ölmeyeceksin ..!🐞