Böyle demiş işte pek kıymetli Cervantes

"Kalem aklın dilidir"

ve benim dilim lanet bir tükenmez kalem kadar arsızdı.

Arım ve terbiyem mürekkebin ucuna geldikçe, hırsıma yenik düşüyordum, küfrediyordum.

Kamil bir abimin tavsiyesiydi sinirlendikçe susmak sakinleştikçe yazmak.

O gün bugündür sertleştikçe değil okşadıkça boşalıyordu kalemin ucu kelama.

Beni bile iğrendiren şeyler var ;

yalnız,sofistike, sepya tonlarındaki faşistler,

tavşan çıkmayan masalardan geceyi kurtaran kancık sosyalistler

tinsel heyecanı gözlüğüne sığmayan siyah beyaz götler,

eleştiresel duruşu iktidarsızlığına gölge eden uyuşuk ibneler.

ah şu kurşuni şairler...

Merak ediyorum ne zaman bitecek tutarsızlığınız.? 🐞